Zachód słońca nad zatoką na Malcie w listopadzie

Malta w listopadzie: 20 stopni wieczorem, tajemnice starsze niż piramidy i podróżowanie bez pośpiechu

Listopadowa Malta: 25 stopni w dzień, ciepłe wieczory, świątynie Ġgantija starsze niż piramidy, kuchnia na styku kultur i praktyczne wskazówki dla rodzin z małymi dziećmi.

Są takie podróże, które planuje się z kalendarzem w ręku i listą punktów do odhaczenia, i takie, które uczą odpuszczania. Listopadowa Malta zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Kiedy w większej części Europy zaczyna się sezon na grube swetry i szybki zmrok, tutaj słońce wciąż otula skórę, a wyspa łapie oddech po letnim szczycie.

Jeśli zastanawiasz się, czy warto lecieć na Maltę jesienią – zwłaszcza większą rodziną i z małym dzieckiem – odpowiedź brzmi: to może być najlepszy moment w roku.

Zaskoczenie listopada: ciepłe wieczory i brak pośpiechu

Szukając jesiennego słońca w Europie, zazwyczaj musimy liczyć się z jednym kompromisem: w ciągu dnia da się wyjść z leżakiem, ale gdy tylko słońce zajdzie, trzeba wyciągać kurtki. Malta w listopadzie zaskakuje pod tym względem najbardziej.

Temperatury rzędu 25 stopni w dzień sprawiają, że zwiedzanie jest czystą przyjemnością, a nie walką o cień. Ale prawdziwa magia dzieje się po zmroku. Wieczorami termometry wciąż pokazują około 20 stopni. To oznacza jedno – nie trzeba uciekać do hotelu. Można bez końca siedzieć na zewnątrz, spacerować, rozmawiać i po prostu korzystać z uroku wyspy.

Listopadowe słońce nad morzem na Malcie

Z perspektywy podróży z maluchem to absolutny luksus. Brak tłumów, spokojniejszy rytm dnia, przyjemne ciepło idealne na drzemki na świeżym powietrzu i brak presji, że trzeba gdzieś pędzić, bo inaczej nie starczy miejsca na plaży czy w restauracji.

Ġgantija – starsza niż piramidy, i polskie oko do biznesu

Jednym z moich największych marzeń na tym wyjeździe była wizyta na sąsiedniej wyspie Gozo i zobaczenie na własne oczy kompleksu Ġgantija. Trafiłam na to miejsce wcześniej w jednym z dokumentów na Netflixie i od razu mnie zafascynowało – mówimy w końcu o megalitycznych świątyniach, które są starsze niż egipskie piramidy czy Stonehenge! A mimo to mam wrażenie, że wciąż niewiele osób w ogóle wie o ich istnieniu.

Sama budowla robi ogromne wrażenie, ale włączyło mi się tam typowe oko przedsiębiorcy. Wyszłam stamtąd z lekkim niedosytem – miałam poczucie, że Maltańczycy nie do końca wykorzystują ogromny potencjał promocyjny i edukacyjny tego miejsca. Przestrzeń wokół kompleksu i samo muzeum są urządzone dość skromnie, a przecież historia tych murów aż prosi się o głębszą opowieść.

Malta w listopadzie – makieta kompleksu Ġgantija w muzeum

Co ciekawe, rozmawiając z Polakami, którzy mieszkają na Malcie na stałe, usłyszałam podobne spostrzeżenia. Nasi rodacy widzą tu mnóstwo obszarów z niewykorzystanym potencjałem biznesowym. Z drugiej strony – śmialiśmy się, że to chyba nasza narodowa cecha: gdziekolwiek nie pojedziemy, od razu widzimy przestrzeń na nowy projekt i ulepszenia, podczas gdy lokalni mieszkańcy po prostu cieszą się swoim spokojnym rytmem życia.

Żywioł natury i historia zapisana w kamieniu

Malta potrafi przypomnieć, jak potężna jest natura. Podczas rejsu katamaranem podpłynęliśmy w miejsce, w którym zaledwie kilka dni wcześniej – 8 listopada – zawaliła się znana morska grota. Widok był niesamowity: skały w miejscu obrywu miały zupełnie inny kolor, a wejście do jaskini zostało całkowicie zasypane. Świadomość, że jeszcze chwilę wcześniej wpływały tam statki i katamarany, dawała mocno do myślenia – to był czysty przypadek, że nie doszło do tragedii.

Zupełnie inny rodzaj zachwytu przyniosła Mdina – dawna stolica wyspy, nazywana Miastem Ciszy. Tu nie chodzi o odhaczanie zabytków, ale o samo bycie. O to, żeby niespiesznie posnuć się po wąskich uliczkach, przejść po starym, wyślizganym bruku i dosłownie podotykać wiekowych murów, w których zapisane są losy całego regionu.

A historia Malty jest niezwykle złożona, bo wyspa przez tysiąclecia przechodziła z rąk do rąk. Choć ludzie osiedlali się tu od czasów prehistorycznych, kolejne cywilizacje często wygasały lub znikały, a na ich miejsce przypływali zupełnie nowi osadnicy. Dzisiejsi Maltańczycy to przede wszystkim potomkowie ludów przybyłych z Sycylii oraz Arabów z Afryki Północnej.

Tę burzliwą przeszłość do dziś widać w relacjach i języku:

  • Pamięć o oblężeniach: Rozmawiając z mieszkańcami czy Polakami żyjącymi tu na stałe, szybko można wyczuć, że w zbiorowej pamięci wciąż żywe są dawne najazdy tureckie, przez co relacje na linii Malta–Turcja do dziś bywają chłodne.
  • Brytyjski ślad i świetne miejsce na naukę języka: Zupełnie inaczej wyglądają relacje z Brytyjczykami – mimo że wyspa przez lata była pod brytyjskim panowaniem, sentyment do nich jest bardzo pozytywny. Został po nich również ruch lewostronny, czerwone budki telefoniczne i… powszechna znajomość angielskiego. Na Malcie funkcjonują dwa języki urzędowe: maltański (fascynująca mieszanka języka arabskiego i włoskiego) oraz angielski. Dzięki temu wyspa jest fantastycznym kierunkiem dla każdego, kto chce połączyć urlop z podszlifowaniem języka w naturalnych warunkach.

Kuchnia na styku kultur (i jeden kulinarny cel na przyszłość)

To, co dzieje się w języku i historii, idealnie odbija się na talerzu. Kuchnia maltańska to niezwykle smaczny, aromatyczny miks wpływów włoskich i arabskich. Są tu świetne makarony, owoce morza, wypieki, ale też bliskowschodnie przyprawy i dodatki.

Jest jednak jedno narodowe danie, które koniecznie trzeba wpisać na listę, a do którego tym razem jeszcze nie udało mi się dotrzeć – królik (fenek). Jego obecność w lokalnej tradycji to czysta pragmatyka: Malta to niewielka wyspa, więc gdy zaczęła się gęsto zaludniać, mieszkańcy potrzebowali źródła pożywienia, które nie wymaga ogromnych pastwisk i szybko się rozmnaża. Tak królik stał się podstawą tutejszej kuchni. Zostawiam go sobie jako pewniak na kolejną wizytę!

Logistyka z dziećmi i co spakować na listopad?

Podróżowanie po Malcie większą ekipą z maluchem okazało się prostsze, niż można by zakładać – wystarczyło postawić na wygodne rozwiązania:

  • „Autobus bezdaszny” i lokalny przewodnik: Zamiast stresować się ruchem lewostronnym i parkowaniem, świetnie sprawdziły się u nas autobusy typu hop-on hop-off. Dzieciaki uwielbiają jazdę na otwartym piętrze (u nas ochrzczonym mianem „autobusu bezdasznego”), a my mogliśmy swobodnie wysiadać tam, gdzie akurat coś nas zaciekawiło. Drugą świetną opcją na dłuższe trasy okazał się polski przewodnik z busem – cała rodzina mieściła się bez problemu, a przy okazji zyskaliśmy mnóstwo lokalnych historii z pierwszej ręki.
  • Co wrzucić do walizki w listopadzie? Nie daj się zwieść kalendarzowi! Koniecznie spakuj letnie sukienki, okulary przeciwsłoneczne, kapelusz i bikini – słońce naprawdę grzeje. Ale dorzuć też bardzo wygodne buty. Malta oferuje wspaniałe, widokowe trasy trekkingowe. My z wózkiem tym razem z nich nie skorzystaliśmy, ale na spokojne spacery bez wózka są absolutnie stworzone.

Moment, który zostaje pod powiekami

Z intensywnych wyjazdów zazwyczaj przywozimy setki zdjęć zabytków, ale w pamięci najdłużej zostają te chwile, w których nic nie musieliśmy.

Dla mnie takim momentem był jeden spokojny dzień spędzony na miejscu, bez planu i pośpiechu. Usiedliśmy w restauracji około godziny 16:00. Bez zerkania na zegarek zjedliśmy późny obiad, a potem po prostu patrzyliśmy, jak słońce powoli opada nad wodą. Zaczęło się zupełnie niewinnie, od delikatnego złota, by po chwili rozlać się na niebie niezwykle intensywnymi różami i głębokim fioletem na tle sylwetek palm.

Takie zachody słońca przypominają, po co w ogóle wyjeżdżamy. Nie tylko po to, by zobaczyć miejsca z listy marzeń, ale by na chwilę się zatrzymać, nacieszyć tym, co tu i teraz, i wrócić z głową pełną nowej energii.

Udostępnij ten post

Facebook
LinkedIn
Email

Chcesz poznać pierwszy fragment książki?

Bądź gotowa na przyjęcie inspirujących narzędzi i wskazówek, które pomogą Ci rozwijać się jako liderka. Zapisz się już teraz, aby jako pierwsza otrzymać fragment książki „Podręcznik liderki”!